همان اتاق قدیمی،

همان پنجره رو به باغ،

همان درخت توت کهنسال،

همان بوته های رز،

همان صندلی،

همان میز،

همان فنجان چای

اما،

بدون من!

بدون من که بنشینم،

که بنگرم،

که ببویم،

که جرعه جرعه بنوشم،

و بنویسم:

از تنهایی ...

نوشته فاطمه کمپانی. دهم ژانویه ۲۰۱۷

گره خورد به: زن, دوستی, زمستان

لینک مطلب نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم دی ۱۳۹۵ساعت ۳:۸ ق.ظ توسط فاطمه کمپانی |

در کوله بار من اندوهی است به وسعت دریاها. از کوله بار من جسد گنجشکی تنها و خون آلود بر قدم هایم سرب می پاشد

و شبی بی نهایت، نفس های سنگین و دود آلودش را به سویم روانه می کند. کاش پیش از رفتنش به من آموخته بود که چطور

بارها را زمین بگذارم و سبکبار سفر کنم.

مثل او که رفت ...

بدون خاطره ای

بدون اندوهی.

نوشته فاطمه کمپانی برای او که سالهاست که نیست ...

لینک مطلب نوشته شده در جمعه ششم اسفند ۱۳۹۵ساعت ۱۲:۴۴ ب.ظ توسط فاطمه کمپانی |